Voorzitter,

Ik constateer regelmatig dat ik mij een gezegend mens voel. Ik ben opgegroeid in een gezin met een geweldige vader en moeder, de beste broers en het liefste zusje. Mijn docenten hielpen mij naar een diploma en de vrouw van mijn dromen vond mij ook leuk. En met de drie mooiste kinderen ter wereld wonen we in het mooiste dorp van de gemeente Apeldoorn, in het beste buurtje.

En zo heb ik óók nog eens een geweldige buurvrouw naast mij wonen. Ze is halverwege de 70, relatief fit en nog heel goed in staat om haar huis en tuin op orde te houden. Een poosje terug had ik een tuinkussentje nodig voor onder mijn knieën. Ik was mijn motor aan het poetsen, ik moest dus op mijn knieën zitten.

Nou wist ik nog dat mijn buurvrouw zo’n kussentje had waar je makkelijk met je knieën op kunt zitten. Dus toen ik haar vroeg of ik die even mocht lenen zei ze: ‘prima, maar wel als je bij mij het onkruid van het pad verwijdert’. Dat klinkt natuurlijk wat bot en voorwaardelijk. Dat was het niet. Dit was hét moment dat we elkaar om hulp vroegen én we elkaar daarmee de kans gaven iets om voor een ander te betekenen.

En waarom, voorzitter, nu zo’n verhaal aan het begin van deze algemene beschouwingen bij de meerjarenbegroting?
Deze begroting vertelt, belooft zelfs, dat we geld toevoegen aan de ideeën die we hebben. Ideeën die we in deze raad eerder hebben gewisseld én voor een heel klein gedeelte al wat punten uit het coalitieakkoord. Meer woningen, betere voorzieningen, een duurzamere omgang met de aarde…

En daarom is het belangrijk dat we juist ná deze begroting met elkaar gesprekken blijven voeren over hoe de overheid naar de samenleving kijkt. De blik van de overheid is namelijk jarenlang gericht geweest op het individu.

Voor alles lijkt er tegenwoordig wel 1 per persoon te moeten zijn:
1 auto, 1 huis, 1 hulpverleningstraject, 1… noem het maar op. En dit zag je ook in gemeentelijke acties terugkomen de afgelopen jaren: het liefst 1 subsidierelatie voor 1 product, 1-malige subsidiegelden…

Gelukkig richten we ons steeds meer weer terug op het collectief. Hoe kunnen we nou als sámenleving het individu ondersteunen.

En is het dan nog steeds nodig? Dat er voor ieder 1 is? Of kunnen we naar iets voor iederéén.
Kunnen we terug naar een goed openbaar vervoer? Investeren we in scholen en sterk jeugdwerk in plaats van individuele trajecten? Kunnen we bouwen aan structurele oplossingen voor de mensen die dit het hardst nodig hebben?

Naast dat het financieel, ruimtelijk en sociaal onhoudbaar is om als overheid steeds maar weer met individuen bezig te zijn, geloven wij als ChristenUnie ook dat mensen niet voor zichzelf geschapen zijn. We zijn als mensen in deze samen-leving geplaatst; aan elkaar gegeven.

De overheid moet haar blik op het collectief gericht hebben om recht te kunnen doen aan het individu.

De gemeente moet dus bijdragen aan ontmoeting in heel brede zin: ontmoetingsplekken in de buurten, speeltuinen, goede voorzieningen voor onze sportverenigingen. Maar het gaat ook om andere plekken waar mensen elkaar ontmoeten en dan gaat het om het beschermen van bestaande structuren. Denk bijvoorbeeld aan vrijwilligersorganisaties. Mensen worden door hen in staat gesteld om goed te doen voor een ander, maar ontmoeten ook elkáár.

Dit soort structuren zijn het echte kapitaal van Apeldoorn en de dorpen. Maar het gaat ook om kerken, winkelcentra, horeca, theater en de bibliotheek. Het zijn plekken waar mensen graag komen, omdat hier ook andere mensen zijn.

Voorzitter, ik startte mijn bijdrage met de mededeling dat ik mij gezegend voel.

Maar ik weet dat een heel groot deel van onze inwoners dit voor zichzelf heel anders ervaart, omdat zij níet al die kansen hebben gekregen of níet dat netwerk van mensen om zich heen hebben. Ik zie dit terug in de maatschappelijke onrust die er is. Hierin zie ik namelijk een zoektocht naar een collectief gevoel van rechtvaardigheid.

En ik wens het college, maar ook ons als raad, ook een stuk onrust toe. Onrust over kansenongelijkheid en het gebrek aan ontmoeting. Onrust over de gigantische stijgingen van het aantal gevallen van huiselijk geweld, kindermishandeling en suïcide. En we investeren met deze begroting wel in oplossingen, maar laten we deze onrust nou ook gebruiken om samen te blijven zoeken naar een samenleving waarin mensen niet alleen geholpen worden, maar ook iets voor elkaar kunnen betekenen.

Want misschien is dat wel de belangrijkste les van mijn buurvrouw: we hebben elkaar niet alleen nodig om zelf geholpen te worden, maar we hebben ook de kans nodig om iets voor een ander te kunnen betekenen.

Het is bij de ChristenUnie een goed gebruik om het college de zegen toe te wensen. Dat gebruik zal ik voortzetten, door het citeren van een gebed van zegen dat gebruikt wordt in de protestantse kerk:

God, bron van gerechtigheid,
zegen allen die macht en verantwoordelijkheid dragen in ons land,
dat zij hun ambt uitoefenen in wijsheid, goedheid en rechtvaardigheid,
dat zij ons volk getrouw dienen en het welzijn van allen bevorderen.
Door Jezus Christus, onze Heer. Amen.